Jeugdfantasy... en meer

Geheugenstrijd, Bianca Mastenbroek

Christien Boomsma — Sun, 29 Jan 2012 15:35:08 +0000

‘Mam! Wil je alsjeblíeft verder lezen. Mam!’

Dat was de reactie van mijn elfjarige dochter, bij het voorlezen uit Bianca Mastenbroeks Geheugenstrijd. En ja, dat voorlezen kun je lang volhouden. Bij mijn oudste eindigde het met De ban van de Ring. Mijn jongste ging helemaal op in het verhaal van Vana en Fokko in het imaginaire Arandia.

En terecht.

Vana en Fokko zijn een tweeling die – zoals gebruikelijk in Arandia – op het moment dat ze volwassen worden worden voorgesteld aan de koning. Daar is een reden voor, blijkt snel. Want sommige kinderen ontwikkelen in hun pubertijd horens. En gehoornden zijn magiërs. Alleen worden ze ook verborgen gehouden voor de rest van de bevolking. In het geheim werken de gehoornden aan de beveiliging van het eiland tegen de vijanden van het vasteland. Ook gehoorden, maar dan wel van het soort dat niets anders wil dan Arandia vernietigen. En dan is er nog dat kleine, kleine probleempje. Een magiër met slechts een hoorn, kan zijn kracht niet ongestraft gebruiken. Elke keer dat hij magie gebruikt, verliest hij een klein deel van zijn geheugen. Maar dan wordt Arandia aangevallen en moeten Fokko en Vana vechten voor hun land.

Ik kende het verhaal zelf al, omdat ik een eerdere versie had gelezen en becommentarieerd. Het eindresultaat lees je dan vanzelfsprekend met andere ogen. Ikzelf was enthousiast. De eerste keer, na het lezen van de ruwe versie. De tweede keer dubbel zo hard, want het is nog veel beter geworden. Maar de reactie van mijn dochter was verreweg de eerlijkste. ‘Doorgaan, mama. Alsjeblieft. Het is zó spannend.’

Tuurlijk heb ik wel wat aanmerkingen. Sommige ontwikkelingen zijn wat kort door de bocht. De ouders van Fokko en Vana laten hun kinderen wel erg gemakkelijk achter onder de hoede van de koning. Fokko wordt soms een beetje knullig beschreven. Als Fokko voor het eerst met moord en doodslag te maken krijgt, stapt hij daar wel makkelijk overheen. Mauli, een van de slechte tovenaars, is wel erg geobsedeerd. En ja, de Fokko en Mauli doden en dat wordt nogal plastisch beschreven.

Maar dat alles neemt niet weg dat het een origineel en spannend verhaal is. Een verhaal dat een mooie parallel schets tussen Arandia en onze wereld. Een verhaal over vooroordelen en blind geloof. Over plicht en noodzaak. Een spannende fantasy die niet voor de doelgroep op de knieën gaat en de lezer tot het einde geboeid houdt. Een verhaal dat de vraag oproept: wanneer komt Geheugenstrijd deel 2?

Bianca Mastenbroek heeft een krachtig en spannend verhaal geschreven, dat de moeite van het lezen meer dan waard is. En dan is er nog tekenares Iris Compiet. Zij tekende een warme, emotievolle voorplaat waar je naar blijft kijken. Fijn boek om naast je op je nachtkastje te hebben.

****

250 pagina’s | De Vier Windstreken | oktober 2011

Stad van Maskers – Mary Hoffman (2004)

Christien Boomsma — Thu, 22 Dec 2011 13:35:21 +0000

Stravaganza! Het is al maanden geleden dat ik werd gewezen op deze al wat oudere serie door schrijver Harm de Jonge die er erg gecharmeerd van was. En nu ik zo in de weken tegen kerst toch wat tijd over had, heb ik ze maar eens opengeslagen. Zoals verwacht: heerlijk, origineel en spannend leesvoer.

Het eerste deel van de Stravaganzaserie, ‘Stad van maskers’ vertelt over Lucien die in een ziekenhuis vecht tegen kanker. Zijn vader neemt een ouderwets schrijfboek voor hem mee dat hij vond in een afbraakpand. Als Lucien er per ongeluk mee in slaap valt, ontwaakt hij in een vreemde andere wereld in de stad Belleza.

Al snel is duidelijk dat Belleza Venetië in vroeger tijden, maar toch niet helemaal. Want in deze alternatieve werkelijkheid is de geschiedenis net wat anders gelopen. Lucien raakt vanzelfsprekend betrokken bij allerlei avonturen, waarin hij ontdekt dat hij een tijdreiziger is geworden – een stravagante. Hij redt het leven van de duchessa van Belleza, wordt ontvoerd door de familie Chimici die eropuit is de macht in Belleza te verwerven.

Ondertussen keert hij telkens terug naar huis. Wanneer hij in Belleza is, ligt zijn lichaam, diep slapend achter. Zolang hij ziek is, valt dat niet zo op. Maar als hij weer naar huis mag…

Mary Hoffman heeft een soepel lezende en originele alternate history roman geschreven. Het verhaal is snel, soms bijna té snel. Problemen worden snel opgelost en geven je als lezer weinig kans om in spanning te zitten over de uitkomst. Maar je krijgt weinig tijd om daarover teleurgesteld te zijn. De volgende verwikkeling doet zich immers alweer aan.

Over emotionele verwikkelingen, stapt de schrijfster soms ook wel wat erg gemakkelijk heen: zoals wanneer Luciens vriendin Arianna ontdekt dat haar familie toch iets anders in elkaar steekt dan ze dacht. Of, wanneer Lucien gedwongen wordt hedendaags Londen in te wisselen voor het Italië van toen.

Dat mag de pret echter niet drukken. Stad van maskers is snel, origineel en prettig leesbaar. Vervolgdelen staan al te smeken om aandacht.

447 pag. | Van Goor | 2004

Gone. Honger, Michael Grant

Christien Boomsma — Sun, 27 Nov 2011 13:13:30 +0000

Het is geen mooie wereld die Michael Grant schetst in het tweede deel van zijn spannende serie Gone. Het is een wereld waarin kinderen vechten om te overleven in een situatie waarin alle zekerheden zijn weggevallen en ze het alleen moeten rooien. Geen volwassenen meer om regels te stellen, geen volwassenen meer om op te leunen. Het resultaat is niet fraai. Wel razend spannend.

De volwassenen zijn nog altijd verdwenen uit Perdido Beach. Nog altijd zitten de kinderen onder leiding van Sam vast. Steeds meer van hen ontwikkelen vreemde vermogens. Niet alleen mensen, maar ook dieren. Maar nu slaat ook de honger toe: geen van de kinderen heeft eraan gedacht om te rantsoeneren, om voorraden aan te leggen. En nu is het eten op, behalve de kolen en meloenen die groeien op het land. Maar niemand heeft zin ze te rooien, al helemaal niet als gruwelijke, vleesetende wormen in de akkers blijken te wonen. Sam en zijn vrienden doen nog steeds hun best hun wereld draaiende te houden. Maar er sterven kinderen, de angst groeit, net als het wantrouwen tussen de kinderen mét en zonder krachten. En de verantwoordelijkheid weegt steeds zwaarder.

Ondertussen groeit de macht van een afschuwelijk ‘iets’ dat diep in de mijn woont. Het ‘duister’dat zijn tentakels blijkt te hebben geslagen in zowel Lana met de genezende krachten, Sams kwaadaardige halfbroer Cain en zijn sadistische hulpje.

In de eerste instantie doet Honger aan als meer van hetzelfde. Op zich is dat niet erg. Verlaten is razend spannend, rauw en origineel. Maar de tegenstrevers zijn hetzelfde, het toneel is hetzelfde. Maar al snel wordt duidelijk dat Verlaten een boek met een eigen kracht. Het verhaal uit Honger wordt niet herhaald, het gaat verder. Meer en meer krijgen we grip op de oorzaak van het ontstaan van de zogenaamde FAKZ – de bubbel waarin de kinderen opgesloten zitten. En het kwaad heeft niet alleen invloed op de slechterikken, maar op iedereen die ermee in contact komt.

Het allermooiste is dit boek in zijn grijstinten van goed en kwaad. Sam dreigt bijna te bezwijken onder het gewicht van de verantwoordelijkheid en de fouten die hij maakt. Computer Jack, die eerder overliep naar het kamp van Sam, verraadt hen – tot zijn eigen schrik en schaamte. En Sams vriend Quin, die in het vorige deel zijn vriend verried, vindt nieuwe kracht. Zijn eigen.

Kortom: Grant weet het niveau van Verlaten meer dan vast te houden en schreef met Honger een boek dat net zo spannend, net zo rauw is als het eerste. En dat doet verlangen naar deel drie.

510 pagina’s | Van Holkema & Warendorf | augustus 2009

Superhelden.nl, Marcel van Driel

Christien Boomsma — Sun, 13 Nov 2011 14:28:39 +0000

Superhelden.nl is een cool boek. Het gaat over een meisje(Iris) en die doet het spel superhelden.nl. Aan het einde van het spel komt ze in een grote zaal daar zweeft een groot hoofd(Mr.Oz) hij zegt dat alles echt is en dat het spel ook echt is. Hij laat iris een filmpje zie over haar broer Justin. Hij zegt dat hij in de gevangenis zit in Frankrijk. Ze moet een bom onklaar maken voordat hij ontploft, en dan zou haar broer vrij komen, maar is dat wel zo?

Dan winnen ze en reis naar Amerika op een cruise schip. Maar het is een list en Iris weet dat niet. op de boot halverwege de reis wordt Iris verdoofd(door Fiber) en dan in zee gegooid. En als ze op het eiland Pala is wordt ze opgeleid tot een superheld. Maar wil ze dat?

Ik zelf vind het een leuk en spannend boek. Omdat ik Iris en Fiber een cool karakter vind. En ik heb had het best wel snel uit want ik wou niet stoppen met lezen.

Lot Meijerink (10 jaar)

256 pagina’s | VBK Media | september 2011

Gone. Verlaten, Michael Grant

Christien Boomsma — Sun, 13 Nov 2011 13:55:05 +0000

Op een dag, van het ene moment op de andere, verdwijnen alle volwassen uit Perdido Beach. De leraar verdwijnt uit de klas. Opa uit een rijdende auto. De leidsters uit de creche. Iedereen van boven de vijftien is weg. Natuurlijk breekt er chaos uit.

Onder leiding van de veertienjarige Sam proberen de achterblijvende kinderen er het beste van te maken. Al snel ontdekken ze dat ze in een soort ondoordringbaren koepel zijn beland, waarvan de kerncentrale het middelpunt vormt. Niemand kan erin, niemand kan eruit. Ze weten niet eens zeker of er nog wel een wereld bestáát buiten de Fallout Alley Kinder Zone.

En dan begint het overleven. Sommige kinderen, waaronder hoofdpersoon Sam, blijken geboren leiders. Andere zijn pestkoppen voor wie het recht van de sterkste nu meer dan ooit geldt. Maar er zijn geen volwassenen meer die knuppels en geweren uit handen van minderjarigen houden. Kinderen die nooit opgemerkt zijn, blijken opmerkelijke kwaliteiten te hebben, zoals de onopvallende Albert die een sleutelrol vervult als hij de MacDonalds weer draaiende krijgt.

Maar dan ontdekken ze dat sommigen van hen bizarre krachten ontwikkelen. Sam kan vuur uit zijn handen laten komen. Een meisje blijkt letterlijk te kunnen rennen als de wind. Een derde blijkt genezende gaven te hebben. Maar niet alleen de kinderen, ook de dieren ontwikkelen de meest bizarre krachten.

Dan verschijnt Cain een veertienjarige jongen die de leiding heeft over een groep kinderen van een sjieke kostschool voor lastige kinderen. Hij heeft maar één doel voor ogen: de baas zijn in heel Perdido Beach.

En ondertussen nadert voor zowel Sam als Cain hun verjaardag. Wat zal er gebeuren als zij vijftien worden?

Gone is een waanzinnig spannend boek. Het gegeven is bizar, maar wordt realistisch uitgewerkt door Michael Grant. De totale verwarring, de angst, het verdriet, de kracht én de domheid van de kinderen die plotseling achterblijven zonder volwassenen.

De karakters zijn stuk voor stuk rond en realistisch. Sam is een verwarde held, die een leider wordt tegen wil en dank. Dan is er zijn vriend Quinn, die geen bijzondere krachten heeft. Hij is verward, soms jaloers en worstelt met zijn geweten. Albert, die nooit opviel, maar in deze extreme omstandigheden het hoofd koel houdt. Maria, die lijdt aan boulimia en ondertussen de creche openhoudt. En allemaal hebben ze verdriet en missen ze hun ouders, hun familie en de wereld die ooit zo eenvoudig was. De lezer leert ze goed kennen, doordat Grant regelmatig wisselt van perspectief.

Ook de verhoudingen tussen de verschillende kinderen doen realistisch aan. Grant houdt zich niet in: ze belanden in een extreme situatie en reageren niet altijd fraai. Er breken gevechten uit, ze pesten elkaar, ze sterven. En anderen helpen elkaar en proberen een samenleving op te zetten zonder volwassenen.

En ondertussen krijgt de lezer beetje bij beetje brokjes informatie toegeworpen die kunnen leiden tot de oplossing van het raadsel. Kleine Petey, het autistische broertje van Astrid lijkt er iets mee te maken te hebben. Maar met hem is geen zinnig woord te wisselen.

Dit was nog maar het eerste deel van Gone. Ik moest er praktisch om knokken met mijn dochter die hem ook wilde lezen. In deel twee ben ik inmiddels begonnen. Geen straf! Gone is een razendspannende aanrader voor kinderen vanaf een jaar of twaalf.

494 pagina’s | Van Holkema & Warendorf | september 2011

Heer van het woud – Megan Lindholm

Christien Boomsma — Thu, 25 Aug 2011 14:01:19 +0000

Soms grijpt een boek je naar de keel. Vanwege de echtheid, de warmte en de berusting die eruit spreken. Zo’n boek is ‘Heer van het woud’ van Megan Lindholm, beter bekend als fantasyschrijfster Robin Hobb.
Het verhaal gaat over Evelyn die met haar zoontje en echtgenoot vanuit Alaska naar Tacoma reist, omdat haar man zijn ouders uit de brand wil helpen op het bedrijf. Evelyn laat haar geliefde blokhut in de bossen niet graag achter, maar ach… het is toch maar voor twee maanden? Maar al de twee maanden worden langer en langer. Evelyn wordt maar ternauwernood geaccepteerd door haar schoonfamilie. Ze kan en wil zich niet aanpassen aan een leven dat draait om geld, decorum, mooie kleding. Maar ondertussen wordt haar vijfjarige zoontje bijna gekaapt door haar familie, kiest haar man steeds meer de kant van zijn familie. En dan verschijnt de faun Pan weer op het toneel.
Evelyn bracht haar jeugd door in de bossen van Alaska en de faun was haar speelkameraad. Echt, of verzonnen? Dat laatste, vertelt ze zichzelf, maar als hij opnieuw verschijnt is dat niet meer mogelijk. En terwijl ze zich langzaam overgeeft aan het wezen dat de natuur in al zijn wildheid vertegenwoordigd, gebeurt het allerergste wat haar kón overkomen…
Lindholm/Hobb beschrijft dit verhaal van onmacht en liefde op verpletterend mooie wijze. De manier waarop Evelyn worstelt met zichzelf, met haar liefde voor haar man, maar meer nog die voor Pan is prachtig. Haar onmacht en onwil om te veranderen, haar eenzaamheid. En dan is er nog de natuur van Alaska, prachtig en wild. En lang zo lieflijk en romantisch niet als veel mensen – Evelyn inclusief – denken.
Kortom: een geweldig boek.

382 pagina’s | Luitingh | januari 2009

Prijs: niet meer verkrijgbaar

Tunnels

Christien Boomsma — Sun, 14 Aug 2011 12:46:53 +0000

Soms kun je alleen maar verbijsterd zijn over het onbegrijpelijke succes van een boek. ‘Tunnels’ van schrijversduo Roderick Gordon en Brian Williams is er zo een.

De ‘buzz’rond het boek was erg positief. En toen ik voor de vakantie boeken wilde inslaan, ontdekte dat ik veel te laat was en de bieb halfleeg, maar wél alledrie delen van Tunnels er nog lagen, was ik tevreden. Lekker lezen. Toch nog.

Niet dus.

Wat een saai boek. Wat zit de plot voorspelbaar en gemakzuchtig in elkaar. Wat zijn de karakters ergerlijk plat. En dan slagen de schrijvers er ook nog geen moment in om hun waanzinnige verzinsel geloofwaardig te maken.

Will Burrows is de zoon van een aan lager wal geraakt historicus. Samen met zijn vader graaft hij tunnels, zoekend naar ‘archeologische’ vondsten in een buitenwijk van Londen. Maar dan verdwijnt zijn vader op mysterieuze wijze. Will en zijn vriend Chester gaan hem zoeken in een tunnel die hij groef in een kelder van zijn huis. En ontdekken dat er een onbekende wereld schuilgaat in de diepere lagen van de aarde. Een wereld, ontdekt Will, die eígenlijk de zijne is.

Idee? Leuk! Maar de uitwerking is bedroevend. Will houdt van zijn familie – de moeder die uitgeblust op de bank tv zit te kijken, de vader die niets anders doet dan rondhangen in zijn bedroevende museumpje, zijn regelzuchtige zus. Maar waarom? Ze hebben geen enkel sympathiek trekje. En ook geen enkel geloofwaardig trekje, behalve dan als concept. De wereld onder de grond? Oninteressant en slechts oppervlakkig uitgewerkt. Spannend? Je zit hoogstens te wachten tot het overgaat.

Ik heb nog even gedacht dat het aan mij lag. Te oud. Geen doelgroep meer. Maar ook mijn fantasy- en Harry Potter minnende dochter kon zich er niet doorheen worstelen.

Blijft de vraag waar die positieve buzz vandaan kwam. Deel 2 en 3 gaan in elk geval ongelezen terug naar debieb

431 pagina’s | House of Books B.V., The | april 2008

16,95 euro

Vrouwe van Arak

Christien Boomsma — Sat, 13 Aug 2011 15:36:53 +0000

Weer eens een fantasy voor grote mensen lezen. Het was alweer een poosje terug. De laatste tijd knapte ik vaak af op de zoveelste ‘uitverkorene die die wereld moet redden’. Maar toen kreeg ik ‘Vrouwe van Arak’ van Adinda Volkers in handen en ik ging op vakantie en… ik heb genoten! Een fijn boek van een nog onbekende Nederlandse fantasyschrijfster, dat vooral uit doet zien naar méér.

Centraal in het boek staat het meisje Mehory dat op een dag in het gebied terecht komt van de eenhoornrijders – een ouderwetse militaire garde. Ze ontmoet er de eenhoorn Harthoorn en wat niemand had kunnen voorzien – nou ja, de lezer misschien wel, maar soit – gebeurt. Harthoorn en Mehory voelen een klik, een zielsverwantschap. Een liefde zo diep, dat Harthoorn zijn voorbestemde berijder weigert om een verbintenis met Mehory aan te kunnen gaan.

En zo belandt Mehory, ondanks fel protest van haar familie én de eenhoornrijders van de kazerne, op de akademie om ook een Rijder te worden. Alles om bij Harthoorn te zijn. En dan, middenin alle verdrukking, krijgt ze dromen. Ze voelt zich geroepen door de planeet zelf en gaat op weg om de dreigende vernietiging van de eenhoorn en het oude ras dat ooit de planeet Arak bevolkte, tegen te houden.

Het verhaal deed me vaag denken aan ‘In de schaduw van de zwarte zon’ van C.S. Friedman. Een fantasyverhaal met een vleugje sciencefiction en niet te lieflijk. Want Arak is níet een typische fantasywereld vol elfen en tovenaars. Het is een moderne wereld waarin mensen zich voortbewegen in zweefs, communiceren via vids en transport plaatsvindt via grote vrachtwagens. De pers is alomtegenwoordig en de eenhoornrijders die ooit zo belangrijk waren in de strijd tegen de xxx zijn eigenlijk een reliek uit een voorbije tijd.

De botsing tussen die twee werelden is wat het verhaal anders en interessant maakt. De queeste van Mehory gaat niet alleen door magische wouden en langs klaterende rivieren, maar ook over snelwegen en dwars door steden. Zij en haar medestanders leveren niet alleen strijd tegen monsters en tovenaars, maar ook tegen vrachtwagenchauffeurs, politici, opdringerige persmuskieten en godsdienstfanatici.
Ook de mensen om Mehory heen hebben elk hun eigen motieven, karakterfouten en worstelingen. Mooie, ronde karakters die boeiend zijn om te volgen. Zelfs de eenhoorns zijn niet de lieflijke wezens uit de mythologie, maar krachtige, gevaarlijke dieren met hun eigen agenda.

Al die dingen maken dat ik het Volkers vergeef dat ontwikkelingen soms nogal plotseling uit de lucht komen vallen. Dat de rol van ‘slechterik’ Tyrkiul maar matig voorbereid is en het karakter zelf wel erg plat afstotelijk is. Dat haar queeste lang vaag blijft. Zelfs dat Mehory, die de Vrouwe van Arak is, naar mijn smaak veel te slap en meegaand is. ‘Laat je ballen zien meid!’ riep ik haar soms in gedachten toe.

Maar dat neemt niet weg dat de roman als geheel heerlijk wegleest en zijn plek verdient onder de betere fantasyromans. En dat ik vooral benieuwd ben wat Volkers gaat doen in het volgende deel van wat gepland is als een trilogie. Ik wacht vol ongeduld!

474 pag. | Uitgeverij Verschijnsel | 2009

19,95 euro

Koepels, Mariëtte Aerts

Christien Boomsma — Wed, 20 Jul 2011 18:18:30 +0000

Met een zucht leg ik het weg. ‘Koepels’ van Mariette Aerts. Een week of twee bracht ik regelmatig en met plezier tijd door in de wereld van puber Marni. En nu is het voorbij. En dat is een beetje jammer, want het is een fijn boek. Koepels is een sciencefiction verhaal over de puber Marni die haar leven doorbrengt in kunstmatige koepels waarin een deel van de mensheid na de Grote Overstromingen haar toevlucht heeft gezocht. Een leven dat wordt bepaald door de altijd aanwezige stem van Registratie, die alles hoort, alles ziet en alles bepaalt. Scholing gebeurt in een virtueel klaslokaal, vrije tijd wordt doorgebracht in een elastipak dat gebruikers in staat stelt om virtuele werelden te betreden. Maar er is – natuurlijk – meer aan de hand. Marni’s moeder is de koepels ontvlucht, omdat ze de onechtheid van het leven daar niet meer verdroeg. MET’s, kunstmatig gegroeide mensen met implantaten die als bedienden fungeren, zijn ontevreden. En er zijn twijfels: is de wereld buíten de Koepels echt zo onbewoonbaar als iedereen altijd te horen krijgt? Onvrede broeit. Alles verandert als Marni en haar vriend Tren in het spel Dragon Flight in contact komen met een gamebedenker Fabio Arcadi. Hij zegt dat hij spelonderdelen op ‘gewone’ gebruikers. Maar er is meer aan de hand. En Marni’s vriendin Vonya brengt haar in contact met mensen die huizen in de treintunnels ónder de koepel. Een plek waar Registratie níets kan horen of zien. En dan is er nog Dorcas, de jongen die hen voortduren achtervolgt en pest. Zíjn ouders bekleden hoge functies bij Registratie. Koepels is een vlot geschreven boek dat vooral overtuigt door de details waarmee deze wereld van de toekomst is geschreven. De alomtegenwoordigheid van Registratie, de nauwgezette manier waarop de koepelbewoners iedere ochtend worden gemeten en gewogen, de Scholing, de virtuele ruimtes en de Mets. Aerts schrijft vlot en vaardig en slaagt er gemakkelijk in je mee te nemen in haar universum, bijna vijfhonderd bladzijden lang. En daar zit hem een minpunt. Want die vierhonderd bladzijden zijn wel een beetje veel voor het verhaal dat Aerts vertelt. Keer op keer legt ze de lezer uit hoe arm Marni is, hoe rijk Dorcas. Telkens weer vragen de kinderen zich af hoe ‘echte’ regen zou voelen, verlangen ze naar geuren in de virtuele werelden. Te vaak. En dan het verhaal: het is prettig leesbaar en onderhoudend. Maar tegelijk een beetje lief. Een groot deel van het boek bestaat uit de strijd tussen Dorcas en de vrienden Marni enTren. Dorcas zit het tweetal continu dwars in de virtuele spelwerelden. Dit conflict draagt bijna de helft van het boek, maar omdat ieder reëel gevaar ontbreekt – dood in een virtuele wereld levert enkel puntenaftrek op – is het niet tenenkrommend spannend. Bovendien vraag je je af waaróm die gemene Dorcas zo gefixeerd is op Marni en Tren. Ook de ‘echte’ wereld wil maar niet gevaarlijk worden. Als Marni Registratie uitscheldt, krijgt ze straftijd. Ofwel: geen VR-spellen spelen. De pistolen waar de kinderen mee bedreigt worden, schieten geen echte kogels af, maar verdovingspijltjes. Alleen voor de MET dreigt echt gevaar: hem wacht de verbrandingsoven als hij zich onwelgevallig gedraagt. En dan dringt de vergelijking met de Hongerspelen zich op. Ook een wereld van na-de-ramp. Maar rauw. Wreed. En mede daardoor ook meeslepend. Collins’ boek durf je niet meer weg te leggen. Aerts verhaal is prettig. Het leest lekker en is heel geschikt om lange uren mee door te brengen tijdens de vakantie. Lekker lezen. Maar hier en daar een beetje te lekker.

477 pagina’s | Meander – Vier Windstreken | juni 2011

14,95 euro

Reckless. Achter de Spiegel, Cornelia Funke

Christien Boomsma — Wed, 01 Jun 2011 14:46:38 +0000

Wat een taalwonder is Cornelia Funke toch. Haar beelden en associaties, haar bloemrijke beschrijvingen zijn een genot om te lezen. Haar boek ‘Reckless. Achter de spiegel’ is daarin geen uitzonderingen.
Het verhaal draait om Jacob Reckless. Hij is nog een kind als zijn vader spoorloos verdwijnt en hij alleen achterblijft met zijn moeder en jongere broertje Will. Maar in een boek vindt hij een boodschap van zijn vader. ‘De spiegel gaat alleen open voor wie zichzelf niet kan zien’, staat er.
Jacob ontdekt het geheim: achter de spiegel in de kamer van zijn vader ligt een andere wereld. Het land van sprookjes en magie. Van Sneeuwwitje en Doornroosje. Van machtige koninginnen en wrede monsters. Maar het is ook een land dat in oorlog verkeert tegen de goyl, wezens met een huid van steen. Een vloek van de Zwarte Fee zorgt ervoor dat degenen die de goyl verwonden met hun nagels, niet alleen veranderen in goyl, maar ook vergeten wie ze zelf zijn.
Jacob houdt de wereld achter de spiegel verborgen voor zijn familie. Maar dan ontdekt zijn broer het geheim, volgt en raakt gewond. En Jacob weigert zijn broer te verliezen. En zet alles op alles om hem te redden.
Een genot om te lezen dus. Funkes taal is prachtig, de emoties meeslepend. Toch: ze bewaart ook steeds een bepaalde afstand tot haar karakters. Het duurde tot halverwege dit boek, dat ik gegrepen werd door Jacobs strijd. En zelfs daarna: ondanks de wens om door te lezen, ondanks de bewondering voor Funkes prachtige taalgebruik, werd ik niet écht geraakt.
Hoe dat komt? Misschien door de wisselende perspectieven. Misschien juist door die bloemrijke omschrijvingen die afleiden van het verhaal zelf.
En dan is er de sprookjeswereld. Ik ben dol op ‘andere werelden’. Maar het ‘echt’ maken van de klassieke sprookjesfiguren als Sneeuwwitje en Doornroosje, de gouden bal en tafeltje-dekje. Dat is al zo vaak gedaan, dat het niet meer verrast. Ik had liever gezien dat Funke haar fantasie voor iets nieuws gebruikte. Ook haar sprookjeswereld zit vol met originele, nieuwe vondsten. Wat te denken vande ‘kleermaker’ een gruwelijk wezen dat huist in donkere bossen en kleren knipt van de huid van zijn slachtoffers?
Niettemin: een fijn verhaal om te lezen. En het is wachten op deel twee, want aan het eind van dit boek is het verhaal duidelijk niet afgelopen.

296 pagina’s | Querido Kinderboek | september 2010
Prijs: 16,95